वर्दी मधील विठ्ठल,पण कधी कधी देव आपल्या समोरच उभा असतो... फक्त त्याच्या अंगावर खाकी वर्दी.

  वर्दी मधील विठ्ठल,पण कधी कधी देव आपल्या समोरच उभा असतो... फक्त त्याच्या अंगावर खाकी वर्दी.

तारळे दि  24 :- राणी जाधव

वर्दी मधील विठ्ठल,पण कधी कधी देव आपल्या समोरच उभा असतो... फक्त त्याच्या अंगावर खाकी वर्दी.

"देव कुठे आहे?" हा प्रश्न माणूस युगानुयुगे विचारत आला आहे. कोणी मंदिरात शोधतो, कोणी तीर्थक्षेत्री, कोणी वारीत. पण कधी कधी देव आपल्या समोरच उभा असतो... फक्त त्याच्या अंगावर खाकी वर्दी असते.

आषाढी एकादशी. पंढरपूर. लाखो वाऱकरी "राम कृष्ण हरी" चा गजर करत चालले आहेत. रस्त्याच्या कडेला, उन्हात, धुळीत एक पोलीस उभा आहे. गेल्या 20 तासांपासून त्याने पाणीही नीट पिलेलं नाही. त्याचं नाव आहे पोलीस

त्याच्या मनातही इच्छा आहे — एकदा तरी डोळे भरून विठ्ठलाचं दर्शन घ्यावं. पण ड्यूटी आडवी येते. गर्दी सांभाळायची आहे, हरवलेल्यांना त्यांच्या माणसांपर्यंत पोहोचवायचं आहे, वृद्धांना सावली द्यायची आहे.

दुपारी एक दृश्य घडतं. 70 वर्षांच्या आजी चक्कर येऊन पडतात. सगळे "देवा" म्हणत बघत राहतात. पण रमेश धावत जातो. पाणी पाजतो, सावलीत बसवतो, स्वतःच्या पाण्याची बाटली देतो. आजी शुद्धीवर येतात आणि त्याच्या हाताला धरून म्हणतात, "बाळा, तूच माझा पांडुरंग आहेस."

त्या एका वाक्याने रमेशच्या 20 तासांच्या थकव्याचं चीज होतं.

आपण नेहमी म्हणतो "सेवा हीच खरी भक्ती". पण ती प्रत्यक्षात बघायची असेल तर वरदी घातलेल्या त्या माणसाकडे बघा. तो सण साजरा करत नाही, तो सण घडवतो. तो दर्शनाला जात नाही, तो दर्शन घडवतो. 

विठ्ठल म्हणजे जो भक्तांसाठी विटेवर उभा राहिला. आणि पोलीस? तोही आपल्या कर्तव्याच्या विटेवर तासनतास उभा राहतो. ऊन असो, पाऊस असो, रात्र असो. 

म्हणूनच "वरदी मधील विठ्ठल" ही केवळ उपमा नाही. ती एक जाणीव आहे.  

देवाला शोधायला दूर जाण्याची गरज नाही. जिथे माणुसकी आहे, तिथे मदतीचा हात आहे, तिथे कर्तव्य आहे... तिथेच विठ्ठल आहे.

मूर्तीतील विठ्ठल आपल्याला श्रद्धा देतो, आणि वरदीतील विठ्ठल आपल्याला माणुसकी शिकवतो. दोन्हीची गरज आहे.